زن را بايد توبه داد ، پس اگر پذيرفت و به اسلام بازگشت رهايش مىكنند و در غير اين صورت وى را در زندان حبس كرده و مورد آزار و اذيتش قرار مىدهند . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : در زن مرتد فرقى نيست بين اينكه فطريّه بوده يا ملّيّه باشد . و پس از آن مىافزايند : و در الحاق خنثيبه مرد يا به زن دو احتمال است كه در مبحث ارث به ايندو اشاره رفت و در آنجا گفتيم اظهر اينست كه او را بزن ملحق بايد نمود . قوله : و هو ما غلظ منه : ضمير در [ منه ] بطعام راجعست . قوله : قاله ابن الاثير : ضمير منصوبى در [ قاله ] به [ ما غلظ و خشن ] راجعست . قوله : و يعتبر فيه عادتها : ضمير در [ فيه ] به جشب الطعام راجع بوده و در [ عادتها ] به زن عود مىكند . قوله : حقيقة فى عادتها : يعنى شايسته عادت او مىباشد . قوله : و بالعكس : يعنى غذاى مطبوع در عادت وى شايسته نمىباشد بلكه اگرچه از نظر ديگران غذاى مطبوع و صالحى است ولى در عرف و عادت او سخت و نامطبوع است . قوله : يفعل بها ذلك كلّه : كلمه [ يفعل ] به صيغه مجهول بوده و ضمير در [ بها ] به مرتدّه راجعست و مشار اليه [ ذلك ] استعمال زن به كارهاى سخت و طاقت‌فرسا و پوشاندن لباسهاى خشن و خوردن غذاهاى نامطبوع مىباشد .